Een collega in de Volkskrant

31 jan

Een collega in de Volkskrant

Verontwaardigd sla ik het Volkskrant Magazine dicht. Om hem vervolgens weer twijfelend te openen – ik heb het vast verkeerd gezien... Toch niet. Opnieuw staart een mollig behaard stukje onderbuik vanonder een zachtroze trui me aan. Een akelig intiem beeld van iemand die ik tot nu toe nog beschouwde als vakgenoot.
Driftig app ik de aiosgroep: ‘Wat een ongelooflijk Slechte Bram-Bakker-foto's in de Volkskrant!’ Met natuurlijk het meest smeuïge plaatje erbij. Ik kan me verheugen in een reeks varianten op mijn eigen afkeer, de iieewww-uitroepen zijn niet van de lucht.
 
De hamvraag blijft voor mij: wat bezielt deze man, deze psychiater? Al zaait het Magazine enige verwarring door hem als ‘psycholoog’ aan te kondigen, de schaamte over dit verval van een toch al niet zo geweldig boegbeeld is er niet minder om. Lees de column van Youp van ’t Hek in het NRC eens: dit is het beeld dat voortaan kleeft aan ‘de psychiater’. Ter illustratie een citaat: ‘Ik dacht toen ik het uit had maar één ding: het Medisch Tuchtcollege komt maandag in spoedzitting bijeen en deze idiote charlatan wordt met onmiddellijke ingang uit zijn ambt gezet. Dit kun je patiënten niet aandoen. Als je bij een psychiater komt heb je meestal een toch al niet al te opgeruimde bovenkamer en dan moet je iemand hebben die rust brengt. En dat kan deze man met dit verhaal niet brengen.’
 
Die waarom-vraag blijft me bezighouden. Zelfverheerlijking is een voor de hand liggende verklaring, maar lijkt me te gemakkelijk. Tegen een collega zei ik: ‘Hij probeert misschien een manische patiënt te verbeelden. Misschien is het wel destigmatiserend bedoeld?’ Maar dat vond zij beledigend voor de patiënten. Een andere collega denkt dat hij gewoon even een regressieve fase doormaakt na een overkill aan smack-in-the-face's. Of had hij genoeg van het predicaat ‘cowboy onder de psychiaters’ en dacht op deze manier die misvatting uit de wereld te helpen? In dat geval is het geweldig geslaagd, want iedereen weet: cowboys kleden zich niet zo.

Een volgend interview zou één en ander kunnen ophelderen, maar ik ben bang dat dat weer ontaardt in enge beelden, begeleid door allerlei aanstootgevend gezever over eigen ellende. Dus, beste Bram, verlos me van mijn vraagtekens en weet je van harte welkom voor een reeks inzichtgevende gesprekken! Zonder foto’s dan. Niet omdat jou iets mankeert natuurlijk, maar om mij te helpen. Bovendien laat het op eenzame hoogtes en dieptes laveren soms toch zijn sporen na. Zeker na deze epische uitglijder. Zo’n bijtende column van Youp die je krijgt te verteren bijvoorbeeld: dat gaat je niet in je koude kleren zitten. Wel een kleine waarschuwing vooraf: ik ben maar een onbeduidende beginneling, dus die narcistische collusie kun je alvast op je behaarde blote buik schrijven.

N.B.:
Mensen die me kennen, weten dat ik een trage reageerder ben. Pas als alle stof is neergedwarreld en anderen alweer met het volgende schandaal bezig zijn, kom ik met mijn inzichten. Zo gebeurde het ook nu weer. Vandaar dat deze blog pas twee weken na het bewuste interview verschijnt.

Deel deze post op:

Reactie toevoegen