Oppakken, aanpakken en doorpakken

28 dec
© Illustratie: Lies Koning

Oppakken, aanpakken en doorpakken

Beste Remke,

Ik maak me zorgen over ons vak, ons vak van psychiater. Jij en ik weten wat een mooi vak het is, maar het lijkt wel of steeds minder mensen dat weten en vinden.
De psychiaters bij ons staan onder grote druk. Veel vacatures, veel veranderingen in het werk. Bij de Dimence Groep werken we er hard aan en voor om nieuwe mensen aan te trekken. Maar er zijn in Nederland te weinig psychiaters beschikbaar en dat wordt voorlopig niet beter. En de veranderingen stoppen ook niet, worden misschien zelfs nog wel meer. Dus als dit het is, hoe kan het vak dan wel leuk en mooi blijven?

Ik vraag me ook af of iedereen wel weet wat het vak echt inhoudt, wat een psychiater nu echt doet een hele dag. Ik vermoed dat het merendeel van de bevolking daar geen flauw idee over heeft. En weet je? Dat gaat me zo aan het hart. Het gaat me aan het hart als ik hoor hoe hard psychiaters werken en hoe machteloos ze zich vaak voelen en uiten over hun werk en de omstandigheden waaronder. Jouw beweging van Hart voor de GGZ probeert in mijn optiek de psychiaters te empoweren, om ze uit die machteloosheid te halen. Je zegt: ‘Kom op, pak aan en doe wat je zelf kan en wilt doen en ga daarvoor.’
Maar wat zouden we nog meer kunnen en moeten doen om dit te doorbreken? Wat kunnen we in 2017 in gang zetten?

Met hartelijke groet,

Herma

Ha Herma,

Ik moest wel even grinniken bij je wens om psychiaters te ‘empoweren’. Iemand empoweren, ‘in zijn kracht zetten’ of ‘de regie geven’ is al net zo’n onmogelijke opdracht als tegen iemand zeggen: ‘wees eens spontaan!’ Machteloosheid overwinnen, in beweging komen en proactief verantwoordelijkheid nemen voor ons werk, is toch echt iets wat we zelf zullen moeten doen. En niet alleen psychiaters hoor, maar ieder van ons: van de receptioniste achter de balie tot de zorgverzekeraar en de Minister van Volksgezondheid aan toe. Dat heet persoonlijk leiderschap.   

Het gekke is dat we de neiging hebben om met twee maten te meten. Van onze patiënten en cliënten verlangen we steeds meer eigen regie en verantwoordelijkheid, maar zitten we zelf ergens mee dan leggen we dat het liefst neer bij onze direct leidinggevende. Ik wel tenminste. Lekker makkelijk, mag die het oplossen of bij een volgende echelon neerleggen. Zo gaat dat in een organisatie waarin de bevoegdheid om beslissingen – échte beslissingen – te nemen verder weg en hogerop ligt. 

Hoe is dat bij de Dimence Groep, Herma? Empowerment heeft alles te maken met het hebben van beslissingsbevoegdheid. In hoeverre kunnen zorgverleners beslissen over zaken die ervoor zorgen dat ze hun werk goed kunnen doen? Als je mij, als psychiater, vraagt wat ik nodig heb om mijn vak leuk en mooi te houden (en wat mij betreft ook zinvol), dan wil ik graag iets meer zeggenschap. Ik zou, om één concreet voorbeeld te noemen, de ROM weer in dienst willen stellen van de kwaliteit van zorg, en niet alleen maar moeten afnemen omdat de zorgverzekeraar de schijn wil ophouden dat de kwaliteit gemeten wordt.

Met vriendelijke groet,

Remke

Deel deze post op:

Reactie toevoegen