Vaarwel

06 apr
© Illustratie: Lies Koning

Vaarwel

"Knappe dokter...", begin je verbaasd. Het is het eerste wat je tegen me zegt, in een Slavisch accent dat ik aanvankelijk niet herken. Ik hoor verontrusting in je stem, vlak voordat je je hand voor je mond slaat. Misschien heb je net iets teveel van het goede gezegd. Gevleid probeer ik een glimlach te onderdrukken, maar je aandoenlijke reactie, gevolgd door een excuus, zorgt dat ik je compliment al lachend beantwoord heb.

Je leert me snel dat je geen medicijnen wil. Alles heb je al gezien. Geen medicijn lijkt opgewassen tegen jouw stoornis. Ik heb met je te doen. Je strijdt voortdurend een oneerlijk gevecht, je ziekte de enige winnaar. Het laat een slagveld achter, alsof teren op je gezondheid niet voldoende voedingsbodem voor je stoornis is. Je verliest je baan als piloot. Verliest je huis in Bosnië. Verliest geliefden, die één voor één uit je leven verdwijnen, niet begrijpend wat er van je geworden is.
Jij, de levenslange verliezer van je eigen genen, en de omgeving waar je als opgroeiend kind nooit een keuze in hebt gehad.

Nu ben je hier, onze paden kruisen door toeval. Aan mij de taak om je toch in te stellen op medicatie. Ik wil het ook niet, maar ik heb niks beters.
Als ik, aangedaan door de ongewenste strijd over medicatie die ik met je lijk te voeren, benoem dat ik jou niets anders dan een draaglijk leven gun, val je ineens stil. Je zegt verlegen dat je ziet dat ik het meen. Je besluit voor mij een medicijn uit te proberen waar je eigenlijk niet achter staat. Voor even.

Zoals bijna iedereen herstel ook jij. Het is tijd om afscheid te nemen. Tijd om je leven, zoals voor onze ontmoeting, weer op te pakken. Zoals het hoort, zoals verdiend.

Maanden later kom je nog eens bij me langs. Ik ben verbaasd, en blij, om je te zien. Ik vroeg me al af hoe het je verging.
Patiënten vergeten kan en wil ik niet. ‘Die ene patiënt’ die je bij blijft heb ik niet; ik word geraakt, soms tot eigen vermoeienis aan toe, door iedereen die ik ontmoet. Want iedereen heeft zijn eigen verleden, en eigen verliezen geleden dit leven. Wie ben ik om te kiezen welke karaktereigenschappen mooier dan een ander zijn?
Ik schrik van je ingevallen gezicht. Het licht in je donkerbruine ogen lijkt te zijn gedoofd. Ik vraag bezorgd of het wel goed gaat en jij moppert binnensmonds wat onverstaanbaars over je stoornis. Ik begrijp wat er speelt.
Ik kan niks anders doen dan je met een wee gevoel nakijken als je mijn spreekkamer weer verlaat. Hopend dat het je goed zal vergaan.

Je hebt de keuze gemaakt dat jouw leven het leven niet waard meer is. Na een hard leven als de jouwe had je een zachtere dood verdiend. Je zag het zelf niet, want het leed van je stoornis en de eenzaamheid die het meebracht stonden altijd voorop, vertroebelden je zicht, maar je had wel degelijk mensen die om je gaven.
Soms ook mensen waarvan je het misschien niet had verwacht.
Ik geef het toe, daar hoor ik bij.

Is het leven niet gek?
In een ander universum, in een andere tijd, op een ander moment, had je familie kunnen zijn. Een buurtgenoot. Misschien zelfs een vriend.

Je dood is voorgoed.
Maar mijn herinneringen aan jou net zo goed.

En je stoornis... die ben je eindelijk de baas.


 

N.B: Privacy en herleidbaarheid van patiënten zijn gewaarborgd, herkenning berust op toeval.

Voor jou. Deze blog is voor jou, en alle vijf mensen per dag in Nederland, die besluiten een eind aan hun leven te maken, omdat dat leven zo ondraaglijk is. Ondraaglijk, vaak, door het leed dat goed, en soms moeilijk, behandelbare psychische stoornissen met zich meebrengen.
Niet meer beseffend dat ze de moeite waard zijn en gemist zullen worden, door familie, door vrienden, en... misschien... zelfs door een arts. Een arts die, in mijn geval, nog in ontwikkeling is en twijfelt of ze wel mee wil doen met de tijdens geneeskunde aangeleerde ‘professionele distantie’ in de zorg…
Ik vraag me af: is, in tijden van individualisering en contactarmoede, gepaste nabijheid niet juist professioneler? Crucialer voor een succesvolle behandeling? Menselijker...?

 

Deel deze post op:

Reacties

Marijke Veldhuis
09 april 2018
Trieste situatie, maar heel mooi beschreven! Fijn om te lezen over je betrokkenheid.
Neelke
09 april 2018
Heel mooi Andrea!
Esther
09 april 2018
Prachtig beschreven. Herkenbaar vanuit de praktijk. Zie de mens achter de stoornis. Professionele nabijheid hoort daarbij.
Rosita Korste, GZ psycholoog FACT
08 april 2018
Mooi blog, dank je wel! We hebben helaas niet overal een antwoord op, maar gemeende 'nabijheid' kan altijd en is denk ik altijd goed.
Aleid
07 april 2018
Eerlijk en rauw verhaal met tederheid geschreven. Dank je wel.
Feiko
07 april 2018
Ontmoeting en Nabijheid De kroonjuwelen op tafel Vragen; geen antwoorden... Heel mooi, dank je wel
Lies Koning-- illustrator
06 april 2018
Een moment van stilte, eerbied en liefde omringt mij als ik deze blog lees. Ik snap het dilemma, en begrijp de zorg die we willen bieden en soms niet weten hoe dit toch zou moeten.
Joop Dorresteijn
06 april 2018
Ja, tragisch zo'n leven, maar goed om te lezen hoe jij met een dergelijke problematiek weet om te gaan!
Sabien
06 april 2018
Daarom kiezen we bij Dimence ook voor professionele nabijheid. Dank voor je betrokkenheid en je mooie blog.

Reactie toevoegen