Waarom doe ik wat ik doe?

14 okt
© Illustratie: Lies Koning

Waarom doe ik wat ik doe?

Beste Herma,
Onlangs hield Dimence een inspiratiesessie 'Waarde(n)vol werken in de GGZ'  : ‘Bij de start van uw carrière in de gezondheidszorg bent u begonnen met allerlei idealen, die u energie en motivatie hebben gegeven. Door alle veranderingen in de ggz staan deze idealen voor veel hulpverleners onder druk. Het spanningsveld tussen wat we willen (idealen), wat we kunnen (de praktijk) en wat we moeten (wettelijke en administratieve eisen) neemt steeds verder toe.’
Veel zorgverleners zullen zich in deze woorden herkennen. Onze idealen dreigen vermorzeld te raken tussen de bureaucratische tandwielen van de markwerking in de zorg. En daarmee onze motivatie om elke werkdag weer de beste zorg te bieden. Ook ik stond te mopperen aan de koffieautomaat. Wachtend op een oplossing. Waarom doet niemand iets? Op een dag daagde het me. Ik moet iets doen! Ik ben zelf verantwoordelijk voor de zorg op mijn eigen m2, niet de ander. En nóg moet ik de vele ‘ja, maars…’ omdenken die bij de zoveelste eh… ‘uitdaging’ spontaan bij me opborrelen. Toch gloort er hoop.
‘Door ambulantisering, nadruk op eigen kracht, empowerment, ervaringsdeskundigheid en positieve gezondheid ontstaat tegelijk een ander perspectief op zorg. Dit biedt allerlei kansen en zorgt voor nieuw elan.’ Wie deze zinnen de eerste keer leest, denkt misschien aan de cliënt / patiënt. Maar een nieuw elan ontstaat pas werkelijk als ook wij, zorgverleners, meer gaan vertrouwen op onze eigen kracht en deskundigheid. Als we meer beslissingsbevoegdheid krijgen – pakken, misschien wel? - en we minder gemanaged worden, zodat we onze idealen weer in de praktijk kunnen brengen en doen waarvoor we opgeleid zijn: goede zorg bieden.
Werken vanuit waarden en idealen is per definitie persoonlijk. We hebben allemaal ons eigen verhaal, de reden waarom we de dingen doen zoals we ze doen. Daar zit ons ‘waarom’, onze drijfveer. Ik heb mijn verhaal gedeeld op de site van de stichting Samen Sterk Zonder Stigma. Dat heb ik om drie redenen gedaan. Ten eerste wil ik stigma helpen doorbreken. We moedigen onze cliënten aan om openhartig te zijn, maar hoe open zijn we zelf? Ten tweede vanuit het besef dat we allemaal ooit patiënt kunnen zijn: behandel de ander zoals je zelf behandeld wilt worden. En tot slot omdat dit mijn ‘waarom’ is. Deze ervaring heeft me gevormd als psychiater en is een van de drijvende krachten achter mijn beweging HART voor de GGZ

 Mag ik vragen, Herma, waarom jij doet wat je doet?

Remke

Remke,

 Wat een mooie vraag heb je na jouw ontboezeming bij me neer gelegd!

Zeker wil ik daar over schrijven. Als ik terug kijk zijn al mijn keuzes en stappen in het leven gedreven door de wens iets voor een ander te kunnen betekenen. De ander te helpen. Of dat nu als dokter, psychiater, directeur of tegenwoordig bestuurder is.
Mijn belangrijkste drijfveren om psychiater te worden waren dat ik in dat vak naar mijn gevoel echt contact met de mensen kon maken. Zo zou ik kunnen helpen met een klacht waar collega dokters indertijd met twee linker handen stonden. Iets te kunnen begrijpen van die ontsporing van de geest en wat dat betekent voor iemand fascineerde mij en kan mij nog steeds fascineren.
Psychiaters kunnen als geen ander uitleggen wat de ziekte is en wat het voor iemand betekenen kan. En dan kom je op mijn andere drijfveer: het begrip kweken in onze samenleving voor psychiatrische ziektes. Die ziekten die ons allemaal kunnen treffen en waarvan de sociale uitstoting een bijkomende zware last is, bij een toch al niet zo leuke aan doening.

Ik ben gauw te porren voor een gelegenheid waarbij ik iets kan uitleggen over psychiatrie en de psychiatrische ziektes. Als psychiater, als directeur en nu als bestuurder. Want ook in dit mooie vak van mij zijn het nog steeds deze zelfde drijfveren die mij elke dag als een motor op gang brengen en houden.

Mensen vragen vaak of ik de directe patiëntenzorg van het vak ook mis als bestuurder. Mijn ant-woord is dat dat eigenlijk niet zo is. Mijn drijfveren, mijn waardes om dit werk te doen met deze doelgroep, zijn nog steeds het zelfde. Het voelt dat ik alleen een andere taak heb gekregen op de boot die we met elkaar aan het varen zijn.
Als ik ergens bij andere partijen of bij de politiek een beetje begrip en kennis over de psychiatrie kan overbrengen is mijn dag weer goed!

Daarom heb ik ook onlangs de psychiaters van de Dimence Groep opgeroepen om te gaan bloggen over hun vak en vooral over hun bezigheden. Er is zo veel sluimerende belangstelling in de samenleving en tegelijk zoveel onwetendheid. Sommige collega’s doen het al, gewoon schrijven over wat ze nu zoals tegenkomen of beleefd hebben. Het is een van mijn grootse wensen om dit bij de psychiaters in beweging te zetten en ligt daarmee bijna in het verlengde van waar jij voor pleit. Trots zijn op je vak en vertellen over wat je doet: wie vindt dat nu niet leuk?

Herma

Deel deze post op:

Reactie toevoegen